Wat rijdt, dat slijt!

Portugal, here we come. We hebben al een paar dagen over ontzettend slechte wegen gereden. En soms kon ik de gaten niet ontwijken. De huisraad rammelde onderhand door de camper. Dus alle glaasjes, mokken, pannen werden ingepakt en de borden en bestek  werden in bed gelegd. Vol goede moed vertrokken we. Gauw genoeg dat we weer op de veelbereden wegen zaten, was de herrie binnen zeer irritant. En dan vraag je je af: ligt 't nu aan de weg dat die zo slecht is, of is er iets anders aan de hand. Ik probeerde al zoveel mogelijk de bandensporen en de wegribbels (het leek soms wel een wasbord)  te vermijden. Maar dat lukt maar deels. Halverwege zouden we een tussenstop maken in 't plaatsje Zamora. Effe wat cultuur snuiven. Maar ik had geen rust in mijn lijf. Ik was wel klaar met die cultuur. We gaan eerst eens effe met die auto aan de gang! Op een grote P plaats heeft Johan de banden gecontroleerd of er mss iets in zat wat een hobbel zou kunnen veroorzaken. Maar negatief. Hij zegt tegen me: rijd maar eens heel zachtjes en dan kijk ik of ik iets aan de banden zie. En bingo: Op bijgevoegde foto zie je wat er mis mee was. Ik kan 't niet zo goed uitleggen. Het fijne is in ieders geval dat we weten wat er aan de hand is. Johan heeft in 't plaatsje Zamora een garage gezocht. We zijn er heen gereden en we werden heel vriendelijk meteen geholpen. Er moesten nu blijkbaar wel 2 nieuwe banden op. Maar goed, wat moet dat moet! Na een uur waren we weer op weg. Dus 't kon allemaal nog veel erger. En als we dan weer aan 't rijden zijn, genieten we van de rust in de auto. Wat een genot. En zo zijn we wéér blij.

We krijgen een stukje mooie natuur te zien onderweg. (hier heb je dan ook weer meer oog voor). We stijgen en dalen en kijken af en toe ver en diep weg. We rijden vandaag Portugal binnen. Hier hebben we onze klok weer een uur terug moeten zetten. En wat hebben we weer een heerlijk weertje. De weg naar de camping, je kan 't geloven of niet, lag open met ja hoor flinke gaten en stenen. Johan zegt: je bent wel zuinig op onze nieuwe banden he. Jaja ik doe mijn best. En zo bereiken we stapvoets na 187 km onze camping Parque Campismo de Mogadouro. We zijn hier bijna home alone en de kampeerplekken staan vol met madeliefjes. Ahhh wat mooi. En...het zonnetje schijnt nog steeds. Wat fijn!